Soms heb ik zo’n moment, dan voel ik aan alles dat het even genoeg is. Tijd om aan de rem te trekken, mijn agenda te legen en uit te rusten. En oh, daar vind ik van alles van! Want ‘’last minute afzeggen, dat is voor de ander toch niet leuk! En op zich lukt het nog best, als ik even doorzet’’. Maar goed, dat eeuwige doorzetten heeft ook een prijs, I learned that the hard way.

Mijn lijf praatte ook mee, ik voelde me zwaar en moe. Er zat nog wel wat energie, maar dat was eigenlijk al de reservevoorraad. En voor welke dingen breek je die reservevoorraad aan? Hoe belangrijk is het echt? En voor wie doe je het, voor de ander of voor jezelf?

Mijn motto is ondertussen dat ik de reservevoorraad alleen voor mezelf gebruik. Ik besteed het aan activiteiten die me energie geven en aan mensen die voor mij belangrijk zijn. En dat maakt de keuze vaak makkelijker. Een heerlijke relativerende vraag is ook: ‘’wie gaat er dood als ik dit niet doe?’’. Over het algemeen niemand, en dan is het ineens geen probleem meer om iets af te zeggen.

Mijn agenda ging dus leeg, en mijn lijf in de ruststand. Na een dag of vier echt veel slapen en weinig doen merkte ik dat ik als vanzelf weer meer in beweging kwam. Ik merkte dat ik weer meer kon dan voorheen. De rust heeft me goed gedaan en ik ben weer een stap verder op mijn weg naar meer energie. Wat een mooi cadeau krijg ik terug, als ik mijn lijf waardeer en geef waar het om vraagt. Dat motiveert me enorm om er vaker naar te luisteren en er lief voor te zijn ❤

In de tijd erna kwamen deze momenten nog regelmatig voor. En ik heb gemerkt dat als ik eerder mijn rust pak, het minder lang nodig is en de beloning in energie alsmaar groter wordt. Een opwaartse spiraal dus, ook wel eens lekker!