Soms heb ik wel eens een gedachte die ik liever wegstop. Ik heb er een oordeel over, wil het niet denken, maar denk het toch. Gister was dat ook. Ik was bezig vóór de paarden in plaats van met de paarden. Ik wilde liever rijden, maar deed het toch niet. Daar was de gedachte die ik liever niet had: ik gun het mezelf niet om te rijden.

Op zo’n moment stop ik het weg en ga ik verder met waar ik mee bezig ben, maar de realisatie blijft wel knagen. Aan het eind van de dag word ik toch nieuwsgierig. Waarom gun ik het mezelf niet? Wat een bullshit ook! Dus ik ga het gesprek aan met m’n lijf. Want mijn lijf weet alles al.

Ik lig op bed en laat de gedachte helemaal toe: ‘ik gun het mezelf niet’ en blijf dat in gedachten herhalen. Er komt veel afleiding tussendoor, want nee het is inderdaad niet leuk, maar uiteindelijk kan ik het steeds beter voelen. Waar voel ik het in mijn lijf? Welk stuk vraagt aandacht?

Het begint bij mijn buik, mijn middenrif. Ik ga er met mijn aandacht naartoe en voel wat er te voelen valt. Daarna vraagt mijn keel om aandacht. Precies het stuk waar al een paar weken mijn kriebelhoest vandaan komt. The bastard, denk ik half lachend.

Mijn keel vroeg al een poos om aandacht maar ik wist niet waar het over ging. Nu wel. De afgelopen weken ben ik zonder het te merken weer overgegaan op alleen maar nuttige dingen doen en hard werken. Dan gun ik het mezelf niet om te spelen en om dingen te doen, puur omdat ik er blij van word. Terwijl dat juist is waar ik van ontspan en oplaad. Mijn lijf wist het al een poosje.

Mijn keel/nek is ook de verbinding tussen mijn hoofd en mijn lijf. Afgelopen week merkte ik al dat mijn hoofd steeds sneller vol zat en dat ik daar eigenlijk niet echt van herstelde. Het stroomde niet.

Met dit besef verbaas ik me weer over hoeveel mijn lijf al weet en aangeeft, het enige wat ik hoef te doen is er aandacht aan geven en open staan voor wat het me vertelt. Gelijk begint alles weer te stromen, ideeën, energie, liefde. Ik heb er vandaag heel bewust voor gekozen om wel te gaan paardrijden, ook al liggen er nog genoeg klusjes op me te wachten. Het maakt me blij, en dat gun ik mezelf eigenlijk wél. De uitnodiging van mijn lijf is hier om meer te kiezen voor wat goed voelt en minder voor wat ik denk dat moet. Dan is dat stomme hoestje zo weer over.