Ik zit in het eerste trimester van mijn zwangerschap. Dolblij zijn we dat er nog een kindje komt! En bij het eerste trimester horen ook minder fijne dingen, zoals flinke vermoeidheid en anders reageren op eten. Vooral de vermoeidheid is er eentje die ik lastig vind, ik kan minder, wil de hele dag slapen, net terwijl ik weer fit was. Aanpassen dus.

Mijn eerste poging om hiermee om te gaan is alles wat fysiek even niet lukt, compenseren met mijn hoofd. Extra veel nadenken, dingen uitzoeken, teksten voor mijn website typen, etc. Gisteravond had ik hoofdpijn, dus tijd om het gesprek weer eens aan te gaan. Je raadt vast al waar het heen gaat: mijn hoofd zit te vol. Het is helemaal niet de bedoeling om zoveel te denken en met mijn hoofd bezig te zijn, niet zonder de afwisseling met beweging en even gewoon zijn. Dat compenseren met mijn hoofd is niet helpend, sterker nog, het maakt me onrustig, ik raak het overzicht kwijt en er komt ook niks meer op papier. Jammer jammer, en ook: tijd voor een andere aanpak.

Het antwoord komt gelukkig ook gelijk naar voren. Ik wil meer bewegen. En dat wordt dan nu rustig aan bewegen, gewoon even door de tuin lopen, even de paarden borstelen, dat soort dingen. Als ik maar even beweeg, en het liefst buiten! En op momenten dat ik me wel fit voel kan ik natuurlijk weer wat actievers doen.

Daarnaast is het ook tijd om weer wat vaker te mediteren. Dit voel ik al een poosje, maar er was nog geen noodzaak en het gaat niet echt vanzelf bij mij. Meestal doe ik begeleide meditaties, maar met zo’n vol hoofd lukte dat niet. Daar werd mijn hoofd alleen maar voller van. Dus lag ik gewoon op mijn rug, haalde diep adem en legde mijn aandacht bij mijn lichaam. Het is een poos geleden dat ik dit deed, mijn lijf reageerde er ook echt op. Eerst allemaal koude rillingen en daarna kreeg ik het heel warm. En dat van alleen maar liggen en gewoon eens voelen hoe het met alle onderdelen gaat. Mijn benen vonden het fijn dat ik even ‘vroeg hoe het ging’. Dit is dus iets wat ik weer vaker ga doen. Het levert me veel op! En zeker tijdens mijn zwangerschap vind ik het belangrijk om goed in contact te staan met mijn lijf. Zo sta ik ook meer in contact met ons kindje ❤ En, niet onbelangrijk, ik werd vanmorgen een stuk fitter wakker dan gisteren!

Het zit van oorsprong niet zo in mijn systeem om elke dag iets leuks te doen. Ik doe heus wel leuke dingen, maar vind vaak ook dat ik van alles moet en dat dat veel belangrijker is. Van jongs af aan heb ik geleerd om nuttig bezig te zijn en goed mijn best te doen, en dan schieten de leuke dingen er vaak bij in.

Nu heb ik simpelweg niet de discipline om alle dingen die ‘’moeten’’ te doen. En ze moeten natuurlijk ook niet echt. Het zou dan alleen schoner, opgeruimder of sneller klaar zijn, maar dat is niet waar het ècht om draait in het leven. Waar het echt om draait is gelukkig zijn. En dat is de les zijn die ze op school vergeten aan je mee te geven. Met de tijd word ik er gelukkig steeds beter in.

De reden dat de ‘moet’-dingen niet lukken is omdat op sommige momenten alles in mijn lijf schreeuwt dat ik er echt geen zin in heb. Vroeger probeerde ik dan toch stug door te gaan, tegenwoordig niet meer. Als het niet wil dan is nu niet het moment ervoor, maar wat wil ik dan wel? Vaak weet ik het best maar heb ik er een mening over. ‘’Ik mag dat nog niet doen want dit moet eerst af’’, dacht ik vroeger vaak. Nu ervaar ik steeds vaker dat als ik ga doen wat goed voelt, de afwas daarna vanzelf gaat.

Door dingen te doen die ik leuk vind, word ik vrolijker en komen klusjes ook wel mee. En soms blijft het bij alleen iets leuks doen en daar heel blij mee zijn. Dan komt die afwas morgen wel en is de dag nog steeds geslaagd. En hoe leuker het is, hoe langer de vrolijkheid blijft hangen. Alles in mijn leven wordt er fijner van want vrolijkheid is mijn ‘gele bril’. Die maakt het leven lichter en fijner, net als de zon.

Het enige wat me nu nog rest is mezelf eraan blijven herinneren om te kiezen voor vreugde. Even stilstaan en voelen: wat wil ik nu echt? En dat vervolgens doen zonder schuldgevoel en er mateloos van genieten. Mezelf eraan herinneren doe ik graag met hulp van kleur, in dit geval geel. Mijn vrolijkste onderbroek met badeenden bijvoorbeeld, of een bosje gele bloemen. Zo help ik mezelf om vaker te kiezen voor vreugde.

Mijn bovenarm riep al een tijdje, maar op mijn gebruikelijke manier van mijn aandacht er naartoe laten gaan, kreeg ik geen antwoorden. Dan maar even laten. Het zachtjes zeuren veranderde in niet meer op mijn arm (zij) kunnen liggen en meer kleine dingen die echt pijn deden. Toch wel tijd om er iets mee te doen dus. Iets zei me dat het weer over angst ging, niet angst voor het onbekende maar straalangst dit keer. Wat als het allemaal wel lukt?

Gelukkig had ik op dat punt een mooie dag voor persoonlijke ontwikkeling¹. Ik deed een opstelling over mijn verlangen om mijn hart te volgen en mijn eigen bedrijf op te zetten. Er kwam naar voren dat ‘niet zichtbaar durven zijn’  in de weg staat om mijn hart te volgen. Logisch, want je kan niet onzichtbaar een bedrijf opzetten. Verder merkte ik in die opstelling ook dat ik het zwaar vind om ‘alles’ alleen te doen. Waar zou ik op kunnen leunen om het lichter te maken? Mijn eerste ingeving is leunen op andere mensen, maar daar heb ik van vroeger uit niet de beste ervaringen mee. Er blijken nog veel meer dingen te zijn waar je op kan leunen of vertrouwen waar ik helemaal niet aan had gedacht! We leunen letterlijk op de aarde. Ik kan leunen op mijn eigen talenten, zoals creativiteit bijvoorbeeld en probleemoplossend denken. En de mooiste die aan bod kwam vond ik leunen op het leven. Erop vertrouwen dat het leven iets moois voor me in petto heeft.

Dit geeft zóveel rust <3. Ik had gelijk een stuk minder last van mijn arm, het was niet ineens weg hoor. Soms is het even wat erger en dan leun ik letterlijk naar achteren met de gedachte: ‘’Ik mag leunen op het leven’’. Daar komt een ontspanning uit die ook zorgt dat mijn arm weer fijner meedoet.

En wat betreft mijn eigen bedrijf opzetten: 2 april ben ik samen met mijn schoonzus naar de Kamer van Koophandel geweest. We zetten samen allebei ons eigen bedrijf op, en ik heb er onwijs veel vertrouwen in dat het iets heel moois gaat worden. Op mijn eerste echte werkdag schreef ik deze blog, wat een top baan en een top leven!

¹ Bij Paula Wormgoor van Nu Hier Zijn

Het is al even geleden dat ik een blog heb geschreven. Gesprekken met mijn lijf leken minder nodig dan voorheen, maar dat waren ze toch niet. Ook als het goed met me gaat, geeft mijn lichaam me informatie. Ze vertelt hoe het beter kan. En niet de beter van ‘als maar meer´, nee, eerder van ´wat minder is ook wel lekker´. Maar dat hoor ik nog steeds liever niet. Ach, wie wel.

Toen ik merkte dat er wat kwaaltjes bleven hangen ben ik het gesprek weer eens aangegaan. Ik zocht de rust op en gaf aandacht aan de hoofdpijn die al een paar dagen zeurt, af en toe best hard. Er was véél afleiding, want het is toch best spannend, je weet nooit wat eruit komt. Gedachtes bleven komen en het kostte moeite om ze voorbij te laten gaan en echt mijn aandacht op mijn lijf te richten.

Hoofdpijn dus, vertel maar, wat wil je me zeggen. Met de nodige afleiding tussendoor kwam ik uiteindelijk uit bij een knoop in mijn buik. En toen ik daar mijn aandacht naartoe bracht werd ie alleen maar strakker. Het gevoel wat erbij hoorde is angst. En dat zeg ik niet graag want ik wals liever over mijn angst heen. Maar dit keer niet, het kreeg mijn volle aandacht.

Het gene wat ik spannend vind is dat ik niet weet wat er gaat komen, net zoals vele anderen in deze tijd. Ik ben er aan toe om weer te gaan werken, maar wordt het een baan of toch een eigen bedrijf? Liever die laatste, maar ook daarvan weet ik niet wat er gaat komen, en dat vind ik heel spannend. Kies ik dan toch voor de veiligheid en de structuur van een baan ergens anders? Hoe gaat dat nu met corona? En wat voor baan mag het worden dan?

Zoveel vragen, zoveel mogelijkheden. Aan mij de taak om te kiezen en actie te ondernemen. En ja dat is spannend. Dus die knoop in mijn buik is helemaal niet gek, die mag er zijn en hoort er nu even bij. Sinds ik dit opgemerkt heb voel ik het vaker, ben ik er meer bewust van dat ik sommige dingen spannend vind. Dat maakt het niet makkelijker, maar nu sta ik wel meer in contact met mijn lijf. Zo kan ik beter beslissingen maken die kloppend voelen en daarmee mijn leven op een fijne manier inrichten.

Voor nu heb ik om te gaan met wat er is. Door daar de tijd voor te nemen en aandacht aan te besteden wordt het een fijner proces. Dan is zo’n knoop in m’n buik niet vervelend maar een vriendelijke reminder. Ik vind het even spannend, mag dat? Ja hoor, dat mag best.

Soms heb ik zo’n moment, dan voel ik aan alles dat het even genoeg is. Tijd om aan de rem te trekken, mijn agenda te legen en uit te rusten. En oh, daar vind ik van alles van! Want ‘’last minute afzeggen, dat is voor de ander toch niet leuk! En op zich lukt het nog best, als ik even doorzet’’. Maar goed, dat eeuwige doorzetten heeft ook een prijs, I learned that the hard way.

Mijn lijf praatte ook mee, ik voelde me zwaar en moe. Er zat nog wel wat energie, maar dat was eigenlijk al de reservevoorraad. En voor welke dingen breek je die reservevoorraad aan? Hoe belangrijk is het echt? En voor wie doe je het, voor de ander of voor jezelf?

Mijn motto is ondertussen dat ik de reservevoorraad alleen voor mezelf gebruik. Ik besteed het aan activiteiten die me energie geven en aan mensen die voor mij belangrijk zijn. En dat maakt de keuze vaak makkelijker. Een heerlijke relativerende vraag is ook: ‘’wie gaat er dood als ik dit niet doe?’’. Over het algemeen niemand, en dan is het ineens geen probleem meer om iets af te zeggen.

Mijn agenda ging dus leeg, en mijn lijf in de ruststand. Na een dag of vier echt veel slapen en weinig doen merkte ik dat ik als vanzelf weer meer in beweging kwam. Ik merkte dat ik weer meer kon dan voorheen. De rust heeft me goed gedaan en ik ben weer een stap verder op mijn weg naar meer energie. Wat een mooi cadeau krijg ik terug, als ik mijn lijf waardeer en geef waar het om vraagt. Dat motiveert me enorm om er vaker naar te luisteren en er lief voor te zijn ❤

In de tijd erna kwamen deze momenten nog regelmatig voor. En ik heb gemerkt dat als ik eerder mijn rust pak, het minder lang nodig is en de beloning in energie alsmaar groter wordt. Een opwaartse spiraal dus, ook wel eens lekker!

Soms heb ik wel eens een gedachte die ik liever wegstop. Ik heb er een oordeel over, wil het niet denken, maar denk het toch. Gister was dat ook. Ik was bezig vóór de paarden in plaats van met de paarden. Ik wilde liever rijden, maar deed het toch niet. Daar was de gedachte die ik liever niet had: ik gun het mezelf niet om te rijden.

Op zo’n moment stop ik het weg en ga ik verder met waar ik mee bezig ben, maar de realisatie blijft wel knagen. Aan het eind van de dag word ik toch nieuwsgierig. Waarom gun ik het mezelf niet? Wat een bullshit ook! Dus ik ga het gesprek aan met m’n lijf. Want mijn lijf weet alles al.

Ik lig op bed en laat de gedachte helemaal toe: ‘ik gun het mezelf niet’ en blijf dat in gedachten herhalen. Er komt veel afleiding tussendoor, want nee het is inderdaad niet leuk, maar uiteindelijk kan ik het steeds beter voelen. Waar voel ik het in mijn lijf? Welk stuk vraagt aandacht?

Het begint bij mijn buik, mijn middenrif. Ik ga er met mijn aandacht naartoe en voel wat er te voelen valt. Daarna vraagt mijn keel om aandacht. Precies het stuk waar al een paar weken mijn kriebelhoest vandaan komt. The bastard, denk ik half lachend.

Mijn keel vroeg al een poos om aandacht maar ik wist niet waar het over ging. Nu wel. De afgelopen weken ben ik zonder het te merken weer overgegaan op alleen maar nuttige dingen doen en hard werken. Dan gun ik het mezelf niet om te spelen en om dingen te doen, puur omdat ik er blij van word. Terwijl dat juist is waar ik van ontspan en oplaad. Mijn lijf wist het al een poosje.

Mijn keel/nek is ook de verbinding tussen mijn hoofd en mijn lijf. Afgelopen week merkte ik al dat mijn hoofd steeds sneller vol zat en dat ik daar eigenlijk niet echt van herstelde. Het stroomde niet.

Met dit besef verbaas ik me weer over hoeveel mijn lijf al weet en aangeeft, het enige wat ik hoef te doen is er aandacht aan geven en open staan voor wat het me vertelt. Gelijk begint alles weer te stromen, ideeën, energie, liefde. Ik heb er vandaag heel bewust voor gekozen om wel te gaan paardrijden, ook al liggen er nog genoeg klusjes op me te wachten. Het maakt me blij, en dat gun ik mezelf eigenlijk wél. De uitnodiging van mijn lijf is hier om meer te kiezen voor wat goed voelt en minder voor wat ik denk dat moet. Dan is dat stomme hoestje zo weer over.